نيست و به همين سبب مسلمانان علاوه بر مراقبت در اداى حروف و كلمات ، همواره كوشيده‌اند كه اگر در قرآنهاى صدر اسلام و رسم الخط قديم كلمه يا حرفى بر خلاف قواعد معمولى ، نگارش يافته به همان صورت كه در صدر اسلام نوشته شده ضبط نمايند و اكنون هم قرآنهائى كه بدست دانشمندان نوشته مىشود و بطبع ميرسد رعايت رسم الخط اوليهء قرآن را نموده و متابعت سلف و پيشينيان را بر خود واجب ميشمارند . علم قرائت قرآن قرائت قرآن عبارتست از اداى كلمات آن بقسمى كه بر پيامبر بزرگوار اسلام نازل شده و حكمت بزرگ اين دستور ، نگهدارى و حفظ الفاظ قرآنى از تحريف و تبديل مىباشد تا حروف و كلمات آن ، به نحوى كه در صدر اسلام خوانده و شنيده شده از تغيير و تحريف محفوظ بماند كه خود اين خواندن ، نوعى عبادت است هر چند خواننده معانى آنها را نداند و درك معانى و تدبّر و تفكر در آيات الهى نيز عبادت ديگر است هر چند الفاظ و كلمات آن بر زبان جارى نشود . همت مسلمانان و قاريان صدر اسلام بر آن بود كه عين الفاظ قرآن ، بدون زياده و نقصان و همان قسم كه از پيامبر و الا مقام شنيده‌اند بر زبانها جارى گردد و در تلاوت آيات قرآن و تلفظ كلمات و نقل و سماع آن دقت و اهتمام لازم داشتند تا در آينده همه بدانند آنچه بعنوان قرآن فرا گرفته‌اند منقول از آن بزرگوار است . علم قرائت عبارتست از بيان طريقهء خواندن قرآن مجيد مطابق قرائت قرائى كه سند قرائت آنان به حضرت ختمى مرتبت محمّد بن عبد اللّه صلّى اللّه عليه و آله و سلّم منتهى مىشود و غرض و فايدهء آن ، نيكو خواندن قرآن كريم بكيفيت مذكور است . در زمان رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله جماعتى باذن و اجازهء آن سرور ، معلم قرآن بودند و پس از رحلت آن بزرگوار اگر يكى از صحابه ميگفت كه رسول خدا فلان كلمه را چنين تلاوت ميفرمود هر چند در تقوى ببالاترين مقام رسيده بود از وى نمى پذيرفتند بلكه بايد چندين نفر آن كلمه را بيك روش نقل و قرائت كنند تا يقين حاصل